Helaas, ik word nooit een echte ‘foodie’

We zijn vroeg opgestaan. Belachelijk vroeg eigenlijk voor een zondag. Maar zo hoort het. Want een volmaakt zondags ontbijt begint al rond half negen en duurt zeker een uur. Dat hebben mijn vriendinnen me verteld. En aangezien ze echt wel ‘foodies’ zijn die ‘drukgelikete’ foto’s maken van gezellige eetmomenten, volg ik maar beter hun protocol.

We zitten tegenover elkaar aan tafel, mijn lief en ik. Normaal gezien doen we dat bijna nooit, zo samen ontbijten. Het gebeurt gewoon niet. Ofwel sta ik vroeg op en slaapt hij uit. Ofwel sta ik wat later op en slaapt hij uit – Jezus, hij kan werkelijk altijd uitslapen. Maar volgens mijn vriendinnen is het de gezelligste maaltijd van de dag en moet je er samen tijd voor vrijmaken.

Ik heb eitjes met spek gemaakt. Dan hebben we zeker tot de avond geen honger meer. Behalve dat het eten lekker smaakt, zegt mijn lief niets. Ik ook niet. Ik concentreer me op de maaltijd. Omdat ik altijd kaas op mijn omelet doe, moet ik moeite doen om de lange, rekbare kaasslierten keurig in mijn mond te krijgen. Af en toe valt een stukje ei van mijn vork op mijn bord en moet ik opnieuw beginnen. Dat gebeurt een paar keer tot ik plots stop.

Oh nee, denk ik. Dit gaat de verkeerde richting uit. We zijn nog geen vijf minuten ver en drie kwart van ons bord is al leeg. De tafel is op twee borden, een pan en een fles water na, praktisch leeg. Dit zou niet mogen. Hier zou een uitgebreid gamma aan beleg, een schaal met fruit, zelfgemaakte granola, een berg koffiekoeken en een pot pindakaas moeten staan. Ook zouden we boterhammen in koffie moeten dippen terwijl we elk een rubriek van de krant voor onze neus hebben. En we zouden interessante topics uit diezelfde krant moeten toelichten en naar elkaars mening moeten vragen en en en …

De paniek bereikt een hoogtepunt. ‘Zullen we dan nooit meer uitgebreid gezellig ontbijten?’ Mijn lief barst in lachen uit en zegt dat we dan alleen maar ‘fat’ zouden worden. Ik ben een beetje teleurgesteld maar begrijp het wel. Ik ruim de tafel af, zet de borden in de gootsteen en ga samen met hem in de zetel zitten. ‘Kijken we Netflix?’ vraagt hij. Waarom ook niet, denk ik. Het kan maar zo gezellig zijn. En ik zal me goed kunnen concentreren. Met koffiekoeken in mijn maag zou dat wellicht een ander verhaal zijn.

Advertenties